Architektura

Narodzenie się renesansowej architektury ma miejsce na terenie Włoch, co wiąże się jednocześnie z całym nurtem odrodzeniem i odnoszenie się do spuścizny antycznej. O ile sztuka oraz architektura gotycka negowały świat doczesny i dążyły przede wszystkim do wyzwolenia się od niego poprzez strzelistość i wyniosłość ku biegu, tak w przypadku renesansu popularne były dążenia do okazywania doskonałości ziemskiego świata. Pochodziło stąd między innymi zamiłowanie do absolutnych i idealnych form, przede wszystkim zaś budowli ściśle centrycznych. Przywoływane były bardzo często starożytne detale i elementy budowy budynków, co szło w parze z odkrywaniem na nowo wcześniejszych dzieł. Renesansowa architektura nawiązuje do starożytności nie tylko jeśli chodzi o zastosowanie detali i zdobienia, ale przywołuje oprócz tego także starożytne teorie zagospodarowywania przestrzeni i trwa jednocześnie w nieustannym poszukiwaniu nowych, własnych i unikalnych rozwiązań. Za twórcę i dającego podwaliny pod epokę renesansu uważa się jednego z włoskich artystów, a mianowicie Brunelleschiego. Charakterystyczna cecha architektoniczna tego okresu to przede wszystkim sklepienie, czy też jego część w postaci kopuły, a właściwe na planie ośmioboku. Realizacja skomplikowanego dzieła inżynierskiego stanowiła odrodzenie umiejętności budowlanych z których korzystano w antyku oraz jednocześnie upodobań estetycznych tamtego właśnie okresu. Odrodzenie też przechodziło jednak swoje, zmiany, na początku wieku szesnastego we Włoszech zaczęto odchodzić od harmonicznych i statycznych form architekt ocznych. Detale stają się o wiele bardziej plastyczne.